حالا که دنیاداره 

                                               برای ما ساز میزنه

                                               برقصیمو دم نزنیم؟

                                              وقتیکه دنیای ما

                                               مارو بازی نمیده

                  ساز غمگین میزنه

                  بخندیمو دم نزنیم

                  دستک تمپک نزنیم؟

                 بشینیمو گوش بکنیم

                  غم رو فراموش نکنیم؟

                                                     به راه بادیه بریم

                                                     برای هم کم نزاریم

                                                     راستش زمونه بد شده!

                                                      شعرای ما غلط شده

                                                       قصه لیلی و مجنون

                وای که چقدر کلک شده!

                  آسمون آبی ما

                  دیگه شده  رنگ سیاه

                  آدم بدهای قصه ها

                  جمع شدن توی شهر ما

                                                       یواشکی دم نزنین!

                                                       دستک تمپک نزنین

                                                       به دست هم دست نزنین

                                                       نکنه متحد بشین

                                                       حرفای بد بد بزنین!

                          بشینیم تا دنیای ما

                          بگذره اما بی صدا

                          با غصه ها و گریه ها

                          زندگی رو کنیم ادا

                           یا بهتره دم بزنیم

                                                         رنگی به دنیا بزنیم

                                                         توی این سال جدید

                                                         حرفا ی تازه تر بگیم

                                                         شهر رو چراغون بکنیم

                                                         بد ها رو بیرون بکنیم

                  باید که متحد بشیم  

                 دستهامونو بدیم به هم

                 داریه تمپک بیاریم

                 شعرای تازه تر بگیم

                 برای نسل تازمون 

                 دنیای بهتر بسازیم.

          سال نومبارک 

                      

 

شاد باشین و امیدوارم که سال خوبی روشروع کنین.و برای رسیدن به اهدافتون بهترین راه رو برگزینین و زندگیه زیبایی داشته باشین .  خودم بر این باورم که هیچ وقت برای تازه شدن دیر نیست و اون لحظه ای که اراده کنیم بزرگترین تغییراتو ایجادمیکنیم!

پیشنهاد میکنم تو سال جدیدتون از این پندهای کهن ایرانی که برگفته از (پندنامه هوشنگ پیشدادی) هست استفاده کنین! 

 

۱. هرکس که آغاز کار راشناخت پروردگار را سپاس گوید و هرکس پایان کار را بداند اخلاص ورزد و هر کس بداند کامیابی در چیست به فروتنی گرود.

۲.بنیاد ایمان درشناخت پروردگار نهفه است.

۳.دانشهای این جهان بر چهار بخش است:

یکم:دانش گفتار، دانش کردار،دانش پندار

دوم:خود شناسی

سوم:آغازشناسی

چهارم:انچام شناسی.

۴.بدان پسر که کردار نیک بر چهار ستون استوار است: دانش، کار، نهاد پاک، پرهیزکاری .

۵.مرد آزمند بینواست و برهنه هرچند خواسته و دارایی همه جهان از آن او باشد و بهترین جامه بر تن پوشیده باشد...  مرد خرسند توانگر است هرچند گرسنه باشد و برهنه.

۶.انسان به چهار خصلت کامل شود: شرافت خانوادگی، روح متجدد، دستی گشاده، راستگویی.

۷.راستگویی مردمان در حال خشم دانسته میشود.

۸.چون بدی کردن به مردمان را آسان شمردی از ایشان نیز نباید چشم نیکی داشته باشی.

۹.نیرومند ترین چیزی که خرد را جلا میدهد، فراگرفتن دانش است.

۱۰. نشانه ایمانی قوی به راستی پیکار با دروغ است.

این و صیت هوشنگ به پسرش بوده.