...

        نه تو لیلی شدی نه من مجنون

        فقط درد مونــــــــدو دل پر خـــون

                                     نـــه آن سیـــــمرغ آتــــــــیشی

                                     نـــه مــن فرهاد کوه دربنــــــــــد

        فقــــــــــــط از روی نـــــــــاچاری

        شدیـــــــم بـــا بــــخت همبستر

                                   دلــــــــت آبستن خــون شــــــد

                                   نـــــگاهم ماتـمی خونــــــــــــــزا

        کـــــه ایــــــــن زندان بی تدبـــیر

        هلاکت داشت بـــــــــا مــــــاهـا

                                   نـــــــــــه از روی صـــداقـت هـــا

                                   نــــــــــه از روی محبــــــت هـــا

       دگر بــــــــــــا هم نمی مانــــیم

       فقط عـــــــــادت فقط عـــــــادت

                                  شــــــــــده راه فـــــــــــرار مـــــا

                                  بــــورو تــــا بــــار را بــــسته ام

       چــــــشمت را خیــــــــره ره کن

       که ایـــــن ماندن پناهی نیست

       شــایـــــد رفتن علاجـی شــــد.

پ.ن: کجابودی که تمام خیابان های باران را قدم زدم،قدم زدم در تو در من...تمام خاطرات همچون قطره های باران بر زمین می افتاد و دریا می شد.

        _حرف برای نگفتن بسیار دارم،

        دل برای فهمیدن کم،

        دد از بیداد این زمانه کم و داد بسیار...

 

        _تو میخواهی با این خلق مهربان باشی،باش!

        دل من سال هاست در این کویر محبت،

        چون کاکتوس،مظهر تنهاییست!

 

حرف امروز:

        _خداوندا...

        کمکم کن تا در مداری قرار بگیرم که تمام من را به تو پیوند دهد،

        حرفی بزنم پراز مهر تا باز در قلب بندگان  صالح تو جایگاهی داشته باشم،

        شعری بنویسم که هر نفس ی را به یادی زیبایی ببرد.