می توانم تمام این سال ها را از نو ببینم

    خاطره بچینم و باز درخیال باتو بخندم

     حتی...

    میتوانم همه چیز را فراموش کنم

    من را ،تو را ،او را ،همه را ،این همه همهمه را

    اما کسی در این دنیا می اید که بگوید

    عطر تو را چطور فراموش کنم؟!

    نه ترس از شب دارم ونه روز

    ونه می دانم کجای این دنیا ایستاده ام

    اما اینجا بوی پایانی می اید...تلخ

    مثل همان قهوه های تاریک و سیاه

    که تو بخورش نبودی و یار شب های من بود

    می توانم بیاد بیاورم تمام روز ها را

    روز اول را، دلهره ی قرارمان

    عینک دودی و لب های شیرین

    وای که این خاطره چه طعم شیرینی دارد

    تلخ، تلخ، تلخم مثل ...

    همان اشک های جاری روی صورتت

    که حتی با فکر تنهایی بی من جاری بود

    ولی حالا...

    باید همه چیز را فراموش کنم

    اما چطور...؟!

  _دست در دست هر کس که می گذاری،

    خیالی نیست...

    من دست در دست خاطره هایت،

    هنوز...

    همه جا سفر می کنم!

 

  _باشی یا نباشی،

    چه فرقی می کند؟!

    وقتی...

    قالب شعر های من

    در چهار چوب خاطرات تو

    خلاصه می شود...

    خطا کارم عزیزم خطامو می پذیرم

    از عشق بزرگ ماچی مونده برام  بجا

   رفتن تو سهمم شد هق هق قسمتم شد

    یادت می یاد میگفتی که بی من نمی تونی

    برام گریه می کردی که تا ابد می مونی

    یادت می یاد می گفتم ادم برام زیاده

     اما تو که نباشی نفس برام محاله

    خطا کارم عزیزم خطامو میپذیرم

     روا نبود عشقمو بدی دست غریبه

     بخواین به من بخندین گریه ام بشه کشنده

     یه جوری گریه کردم همه به من خندیدن

     وقتی که تو می رفتی مر گو به چشم می دیدم

     نفس دیگه نمونده لبخندم دیگه مرده

      کجای این شهر برم حسی دیگه نمونده

      نه لبخندی می مونه نه عاشقی می خونه

      فقط من و تنهایی سکوت و درد و هق هق

 

    یادم امد در شبی تاریک و تلخ

    از سر وهم،خیالت خوابگرد درد گشت

    بی ثمر از خاطرات تلخ تلخ

    نکته ها دزدیدی بی دلیل و پر زدرد

    با بهانه های با منطق غریب

    زاد و روزم را سیاه کرد و سرد سرد

    سخن از هر در که می گفت خیالی پرت بود

    اسم هر کس که می برد ادمی پر نقص بود

    از تمام لحظه های مشترک

    بی خبر راضی شدی به درد قفس

    خاطرت را حسادت بی تاب کرد

    خانه ام را وهم تو ویرانه کرد

    اکنون از ان لحظه ی شوم و عجیب

    می گذرد تا به حال  انگار صد سال غریب

     دست های بسته ی ما بی سبب بی کار گشت

     عشق چند ساله ی ما خسته و بیمار گشت

     عاقبت دور افتاد دستت ز دست خسته ام

     بی خبر ماند از تو و روزگار و مشکلت...

    دست کشیده ام

    از هر چیزی که بین ما بود،

     اما...

     بین ما که چیزی نبود،

     ما یکی بودیم!

     خاطرات را نبش قبر نمیکنم

     اما... بی تو...

     خودم را کنار همین خاطرات

     دفن می کنم!