در جهانکده زندگیم پر است از

یاد تلخ تو و من

یاد چشمانت به خیر...

چشمانت مرا به سوی بی کران میبرد

ولی حالا جاده ای بمبست است

تو بر گذر شب من عابری آواز خوان

و من در خلوت شب به انتظار

حتی

 صدای تو

یاد شکست آرزوهای انباشته

 در دل سخت روزگار

تک تک اندامم را چنگ میزند

و ناگهان چشمان نظاره گر من به آینه اندوه

پیری زود رسی را

نوید غم درجهانکده دلم میدهد

یاد دستانت به خیر

گرمای آن در دست هر که هست

خوش باد خوش

و من هستم که سکوت میکنم.

تقدیم به (آوا) ی گل خواهر خوبم!

 چه شد شاعر که در باغم گلی دیگر نمی روید

                 به آهنگ قدم هایم کسی شعری نمی گوید

                            چه بیهوده گل آلوده،که باران هم نمی شوید

هنوز از تو در این میدان صمیمی تر نمیبینم

                 از این تنها درخت شب ،کسی را سر نمیبینم

                                هنوز این من  هنوز این تن

صمیمی تر قدیمی تر ولی از نو

                به جز چشم سیاه تو ، شبی دیگر نمیبینم

                            غم چشمان آهو را تو میفمی تو میفهمی

عبور از نور و جادو را تو میفهمی تو میفهمی

                غریق موج و پارو را تو میفهمی تو میفهمی

                          سکوت هر غزل گو را تو میفهمی تو میفهمی

از این هستی چنان مستم که میلرزم که میبارم

              که در شام غزل سوزان تو را دارم تو را دارم

                          پر از سوزم  پر از رنگم چه رنگینم چه هوشیارم

                                       ببین با تو چه بیدارم چه بسیارم چه سر شارم.

 

امیدوارم که ازم دلخور نباشی!!!

شعر رو هم نمیدونم از کیه! ؟ اگر میدونین بگید!؟

فردا تولدمه و تولدم مبارک!

ممنونم از همه ی دوستای گلم بابت تمام محبتی که تا حالا به من داشتن.