شب یلدا

 

 

  یلدا بر همه ی ایرانی ها و وطن پرست ها مبارک!

 

یلدا

 

گرد آمدیم:

 

شبچره ای بود و آتشی،

 

گفت و شنود و قصه و نقلی ز سیر و گشت ...

 

وقتی که برشکفت گل هندوانه،سرخ

 

در اوج سرگذشت یلدا، شب بلند، شب بی ستارگی

 

لختی به تن طپید و به هم رفت و درشکست

 

با خانه می شدیم که گرد سپیده دمبر بام می نشست...

 

                                                                     سیاوش کسرایی

 

 

کجاست ؟

میان دایره ی حیرت

که هر چه می بینم

به هر رگم همه چون نشتریست از نفرت

و گرد سفره ی ظلمت

به سور گند حقارت

حضور این همه مردار خوار

اشارتیست مرا

و دعوتی به سر سفره ی تعلق و تن

چو نیمه جان خست بپرسم کی ؟

کجاست آنکه بگوید من

 
چو با دلم صدا بزنم دوست

بگویدم که : منم من

لب گشوده ی هر زخم پیر پرسش را

شفای دست جوابی همیشگی باشد

به مرهمی که همه اوست

کجاست آن یگانه ی نایاب

عزیز گمشده در چاه

جاه ظلمت خواب

جواهری که در این گنداب

فتاده است و نیفتاده

از اوج گوهر ناب خویش

چنان تمامی ما در عمق

که روح و جسممان همه فرسود

اگرر چه مانده لیک نیالود

کجاست آنکه نفس هایش

مرا جواب نفس باشد

خموشیش به هزاران هزار حسرت پاسخ

خواب باشد و بس باشد

کجاست آنکه اسارت او

حضور حضرت آزادیست

خراب و خورد اگر چون ماست

لیک ذات آبادیست

کجاست ؟

کیست؟

 

پ.ن دیگه خسته شدم خدایا کمک کن اگر هستی!؟