چی میـشد با من بمونـــی؟....

    

       من گرفتـــــار زمستــــون

      تــــو همون بـــهار گـلـدون

                                     مــن یه کویــــر خشــکو

                                     تویی،تو رحـــمت بـارون

      من تاریک و پــریـــشون

      تویی یک دنیای پــراز نـور

                                      من همون ستاره شــــــب

                                      تویی،تو خورشید پر نـــور

      من فقط یـــه بـــــی قرارم

      واسه چشمات هی میبــارم

                                      تو پر از صدای عــــشقی

                                      واسه گلــــــهای بهشتـــی

      منم یه قصـــــه دروغـــی

       ولی تـــو شروع شــعری

                                     من یــــــــه غزل مـــــرده

                                     توی دنیــایی که ســــــرده

       تو اما پـــر از نـــــشاطی

       یــــه دل شیـــــدایی داری

                                     چی میـشد با من بمونـــی؟

                                     چی میشد تنــهام نـــزاری؟

دلیل تلخ بودن ترانه هام...

      

         کاش میدانستی....

         به اندازه تمام درختان سوخته کویر باورم

         به اندازه کورسوی ستارگان مرده

         به اندازه جاری بودن آب تازه بر سطح باورهایم

         خسته ام...خسته!

         هنوز نمیدانم گوشی برای شنیدن حرفهایم هست؟!

         ویا چشمی برای خواندن؟

         به خدا نمیدانی ، که خود هم از تمام این ناله ها خسته ام

         و از تکرار کلمه ی(خسته) بیزار تر از همیشه

         دنیایی که برایم روزی رنگ های زیبای شادمانی

         شکوه و لذت زندگی را داشت

         حالا، فقط جهنمی بیش نیست!

         وسرگردانتر از همیشه ام

         و خود را نمیابم که چاره ای کنم

         بی شک تو هم در حال من ماندی!

         وشاید بعد از من روزی حرفهایم را خواندی...

         بارو کن که من چنین بود روزگارم

         و همیشه میخندم ، و هیچ کس جز غم ترانه هایم...

         غمی درچشمانم نخواند ، همیشه به هر کس که دیدم از شادیهایم بخشیدم

         ونه از غم هایم...!

         و ترانه هایم کوهیست که خود را در پس آن پنهان کرده ام!!!

 

  پ ن:همون خدایی که میخنده به حالم شاهده!

 

شب های بی توبودن...

 

شب های بی تو بودنه

شـــب های تنهایی من

حتــــی از پشــــت تلفن

میگی با من حرفی نزن

نمیدونم تــو کی میــای

اما چشمام مونده به راه

یه لحظه بـی تـو بودنــو

بــه کل دنیــا نمــیــخوام

میخوام که تو باشی پیشم

تـا بشنـــوم غصـه هاتــو

تـا که بــــدونی میمونــم

با تو تو این شهر دروغ

 

نیشخند...

     

            پیش خودت چه باوری داری...

            از قلبم؟

           که اسباب، بازی های کودکانه ات شده است!

           روحم خسته ، جسمم خسته

           تمام وجودم انعکاس لحظه های تو را د ارد

           اما در جلوی چشمم

           با دستان دیگری برای شادی هایت

           دست و دست زن میخری

           و روزت را پر میکنی ،

           با هر کسی غیر از من ....!

          و برایم از عشق های اساطیری سخن میگویی

          و من با نیشخندی ...

           میگذرم!

   

روز من...

        

            گرفتار کره ی زمین . . .

            در زمینی که زمان کاشت من

            گل زیبایش ، بجز خار ، نبود ...

            پستی

                و هرزگی 

                           و هرزه دری

             حسرتا !

            بهر کسی ، عار نبود...

            زار و بد بخت و گرفتار ،

            کسی که...

            به این عار ، گرفتار نبود.

               "کارو"

 

 پ.ن:هوا چه سرده امروز!!!

  خدایا منو ببخشی به خاطر کسانی که توی زندگیم درگیر من هستند و من بیش از این نیستم!تا جبرانی باشم...

  من قدر همرو میدونم (از همتون ممنونم)

پر خواهم کشید...

 

     روزی...

     از پشت یک غزل سرد پر خواهم کشید!

     پر خواهم کشید...

     تا سردی غزلم را احساس کنی و تنهایی را باور،

     دنیایی  که برایم ساختی را

     به دست، داستان ها و خاطره ها خواهم سپرد.

     در تنهایی...

     عکسم را نظاره خواهی کرد و یادم را مرور!

     به جایی خواهم رفت که در رویای تناسخ مجدد هم...

     نتوانی پیدایم کنی!!!