مالک احساس من...

     

           لحظه های خوابم را گم کرده ام

          ذهنم و تنم گرسنه است...

          وخوراک روح و روان  من تویی!

         اگر چیزهای دیگه را هم به من میدادی

         خوراک،پوشاک و مسکن...

         حق پدری بر گردنم داشتی!

         مالک نشده احساس تعلق میکنم!

         مگر در خود چه داری؟!

         که من را سیر نمیکند

        مثل تشنه و آب شور دریا!

        اندیشه و افکارم به سرقت چشمان مستت رفته!

         و خودم...

        هلاک گرمای تنت!

        نفس هایم آغشته به بوی توست

        و روحم در انتظار روی تو

        آهسته میخندی...

        اما طنین خنده ات چو نبض در تنم میکوبد

        ومیگوید...این احساس چیست؟!

شهر من...تاریک و غبار آلود!

   

         نگران از هر صبحگاه        

         مردد از هر شامگاه...از وقت خواب        

         نگران شهرم که ماه هاست آسمانش غبار آلود است        

         نظاره گر چشمان مردمی که صداقت را...        

         به سطل های مکانیزه شده ی شهر سپردند        

         میتوان از دست های پنهان شده        

         به نیت چشم و دل ها پی برد!        

         دگر در خفا و ملاء عام فرقی نمیکند        

         میدان آزادی...        

         مردی که با پشت دست بر دهان زنش میکوبد!!!        

         زنی که در بی حیایی تمام همه رابه فوحش میکشد!        

         تمام احساساتم درد میگیرد...        

         حتی اگر در این گرما بغض آسمان هم بشکند        

         این غبار را نخواهد شست!        

         شاهد مرگ تدریجی رویاها        

         ملکه ی آرزوهای مرده...        

         بی خبر از فردای تاریک تر!        

         حالا میبینم که همه شریک هستند        

         درفصل انجماد قلب ها و لبخندهای یخ زده وگس!        

         ازمن میپرسند...        

         دگر نمیخندی...خنده هایت دیدنی بود!؟        

         با بغض میگویم به خاک سپردمش!        

         این خاک...        

         جایی که روزی دنیای من بود        

         حالا ذره ذره ی تنفر من است!

                     چینی تنهایی من...

               نه ترک دارد و نه گلهای رنگین کمونی!

             

               فقط یه طرح ساده است

               از یه دل رنگ خونی

                        نه کسی امده توش تا غرق بشه تواین جنون!

               نه کسی میخواد بره از این شهر شلوغ پلوغ!

                       فقط با من میمونن شعرامو از بر میکنن

                      فقط از خودم میگن

              تا که من تنها نمونم!؟...

          

           من سالهاست که سرنوشت را سرکشیده ام!

           معده ام در تعجب است از این همه هیاهو!

           عجب داستان غریبیست...

           زندگی کردن!

           آرزوها در گروی احساسات...

           و تو دوست داشتنی!