تقاطع ها خیابونا
   همه دارن داد میزنن
   گذشته هارو بی خیال
         تو کوچه های بی کسی
         پرسه زدم یواش یواش
         دیدم که دستم خالیه
         یه ادم آسو پاس
                 وقتی که دستای تورو
                 به دست تقدیر میدادم
                 امید این دلم چی بود
                 بی تو، تو غربت نمیرم
                             اینجا همه دلواپسن
                             واسه جیبای پرپول
                             فقط منو تو بودیم که شاید
                             عشقو میدیدم بی دروغ
                                        دنیای این روزای ما
                                       رنگی از احساس نداره
                                       هرکی که توش پامیزاره
                                        نفرتو با خود میاره
                                                 پوچو تو خالی بی هدف
                                                 مثل زنبور بی عسل
                                                 همه با هم تو جنگنو
                                                 میشینن روی دوش هم
                                                             دلی که عاشق تو بود
                                                             له شد توی پیاده رو
                                                             همون جایی که عابرا
                                                             نگاه میکردن چشماتو
                                                                       دلی که به دست تو
                                                                       پربال گرفته بود
                                                                       دیدی رو دستای توموند
                                                                       دلی که عاشق تو بود...

افسانه....

   بیش از هزار سال است
   تو در جان و دلم ریشه دوانده ای

   تاریخم را که بگردی قلبم را که ببینی
   نقش چشمت در تمام سالیان پیداست
   فسیل و سنگواره ام شوم نقشم نقش تو خواهد بود

   ای افتاب محبت ظلمانی
   چه کرده است خاطرت ،تاریخ خاطرخواهیت را

   پیشتر هم گفتم در من ریشه دوانده ای...
   چون نفت در زمین و چون آب بر زمین!

   چه سبکبار رخت میبندی و میخندی و ترک میگویی
   انگار که هفت پشت غریبگی کردی

   از روزی که گفتی شما خواستم ادبیات را تغییر بدهم
   شاید معنای عشق پیدا کند...


   اما گرفتار و محو تماشای بازیهایت شدم
   و عشق را بدلی از محبت دیدم که دگر نایی ندارد
   برای تمنا...
   تو در جان ودلم ریشه دوانده ای
   افسانه ام نمیشوی؟

سازدهنی گفت:

      در یک قدمی ساحل غرق میشویم
      چون استقامت را به ما نیاموختند

      با اولین ضربه کوت میشویم
      چون جرات را ازما گرفتند

      با اولین بوسه خام میشیویم
     چون دستمان را محکم نفشردند

      بی وسطه خود را خرج دیگران میکنیم
      چون درس اخلاق در ریاضیاتمان بی معناست

      چه ساده خود را میبازیم و می فروشیم
      چون چیزی که خود داریم را دردیگران میجوییم!                                           


            اگر به دیدار من می آیی با خود کلید آور

           که دری از دنیایم بگشایی

           پنجره بیاور تا رویاهای آفتابی را ببینم

           باور و روح جدید بیاور

           من سالهاست که زنگار گرفته ام!