یادت باشه من هستـم...

  

چه زیــبا میشود دنـــــــیا وقتی که تــــو میخــندی

                                                     نگاهت در نگاه من حرف ها داشت تـــماشایی

چه میگذشت بـــر روحم زمان غصه های تـــــو

                                                     دلم آشوب و تـــنها بـــود از غم فـــــــردای تــــو

صدای دل دل عشقـــت گوش مـــــــرا پـــر کرده

                                                    ولی میــدانم که (هستی) مــــرا با تو وصل کرده

دلم تنها ترین دل بود تــــــا وقتی که دلـــــت آمــد

                                                    زیبــایی دنیــای تــــو بـــه دنیـــای مـن هم آمــــد

چه زیبا میشود دنـــیا وقتی که تـــــــــو میــخندی

                                                    دلم را ببــــــربا خود هر آنــجا که خود میخواهی

درون چشم تو عشق است،درون قلب تـو نــوری

                                                   که من را میبرد با خود به آسمان عاری ازدوری

گاهی یاد عشقم کن که یادت باشه من هستــــم

                                                    در این دنـیای سردرگم به عشق تـــــو من مستم!

  

دلم دوباره گرفت...

  

    تمام وسعت سینه ام فضای فریاد است       دلم دوبــاره گرفت که عشق بـــــر باد است

    اگر که شکسته دل من اگر که میــبازم       خوشم بـا اینکه کسی ازشکستــنم شاد است

    صدای شیـــهه اسبی که میــرود بشنو        وتیشــــه های غریبی که رفتـــه از یاد است

    ببــــین کار غزل ها کجا کشید آخر!          که دخــتری بنـــویسد (خدایی فرهاد) است!

    گمان کنم که نداند از عاشقی حرفی         همان کس که بگوید (درعشق استاد است)

    درون آن قفس از دست خویش میمیرد       خوش به حال آن کس که از منیت آزاد است

 

پ.ن: ای خواجه بورو به هرچه داری یاری بخرو به هیچ مفروش!

       مارا نبود دلی که کارآید از او جز ناله که هر دمی هزار آید از او...

خواب....

     روزی خوابم را در پشت گیسوانت خواهم ریخت!

       به خواب خواهم رفت تا با نوازش موهایت از خواب بیدار شوم

       گیسوانت همچون موج دریا در زیر آفتاب میدرخشند

       از من دورند!ولی...  روزی خوابم را....

       دست در دست تو به به آنجا که باید قدم خواهم گذاشت

       تا حد فاصل محبت و مرگ را از بودنم احساس کنی!!!

       تو مرا به آنجایی میبری که احساس نیستی میکنم...

       یا شاید هما احساس ساده زیست واقعی(احساس هستی)

       در راهی قدم گذاشتم که بی دست تو برای رسیدن به قله...

       مقصدی ندارم و مسیرم را برفی سرد پر کرده

       و انعکاس آفتابی موهایت نیست تا مسیر را برایم گرم کند

       نبود گرمایت سردم میکند و به زمینم میزند!

       اینها هم اگر رویا باشند....

       روزی خوابم را در پشت گیسوانت خواهم ریخت!

من دوستی میخواهم...

 

دلم هوای تمشک کرده که با رایحه خوب محبتِ دوستی و در کنار هم در باغ هستی به دهان فرو بریم

تا طعم گس و ترش آنرا به لذت احساس کنیم!تا لذت را بفهمم!!!

دلم هوای محبتی را کرده بی دلیل و پر عاطفه که لمسم کند تا خود را رها از هرچیز بدانم!

اگر روزی رها شوم شاید دوباره پر بگیرم برای پرواز !

شاید بهار خود را به خانه سرد و زمستانیم دعوت کرد...

شاید دوباره عطر شکوفه های بهار نارنج را استشمام کردم

من دوستی میخواهم برای بودنی بی دلیل که باشد برای ما نه برای خود و نه برای من!

جمله به جمله در زندگیم جاری هستی...

 

    جمله به جمله در زندگیم جاری هستی!

        خودرا چون کتابی قدیمی وقیمتی از من پنهان میکنی

        بی آنکه بدانی ،آن من هستم که تمام جملا تت را از برم

        بی آنکه بدانی قدر این کتاب گوهر بار را...

        تنها منی تنها که اینجاست، بی تو و دستانت میداند!

        و روزو شبش را از جملا تِ تو پر میکند

        واز رویای نوشتن قصه ی جدیدی با تو، به زندگی بیدار است!

        کتابی که خوانده نشود چه فایده؟؟

        یا آنان که کتابت را میخوانند نیمه کاره...چه فایده؟؟