برای عشق
شبی در کام مرگ بنشستم
از ترس نبود مصرعی
درون سینه ام خونبار
فریاد های آتشین
نصیب بی مرامانی
که کشتند انسان عاشقی
تا شنیدند عاشقی سرد است
به پا کردند اذآن ظاهری
عشق را به زنجیر ندامت بستند
ذره ذره جون میداد
فریاد زد عاشقا عاشقا
کجاست پس تیشه آدمی؟
من به زنجیرم!!!
سنگور میان من و خدا ایستادند!
جدا کردند روح را از تن آدمی
فرهاد ها خموش
مجنون ها در خواب
دیوانگان عشق نصیب که شد؟
که شیرین و لیلی سوختند به پای آدمی
بپا خیزید بپا خیزید
تا که مرحمی باشیم مرحمی باشیم
برای عاشقی!!!
تو دیدی من دیدم ما دیدیم
اما ای عاشق حس کردی؟ درک کردی؟ برای عشق و آزادی فریاد هم زدی؟
من مرگ را مجسم دیده ام اما نه هنوز برای عشق و آزادی
تا...
تن ها رادیدم که داغ و لاله گون بودند (در این حوالی)
ترسیدم...
ترسیدم ازاینکه
من هم عشق را فهمیدم؟ برای آزادی جنگیدم؟
اوج فرزانگی این است که خویشتن خویش را بشناسی!